Argumenty świadczące o istnieniu UFO

Logowanie OpenID

Co to jest OpenID? Sprawdź i weź dla siebie w WP.pl

[NY Times] UFO i brytyjskie ministerstwo obrony

czwartek, 29 stycznia 2009 15:06

Dość stary nius sprzed kilku miesięcy.
Brytyjski rząd opublikował raporty nt. rzekomych widzeń niezidentyfikowanych obiektów latających.

Link do artykułu w NY Timesie (to nie jest tzw. "bad joke") http://www.nytimes.com/2008/05/26/world/europe/26london.html?scp=3&sq=ufo&st=cse

I kilka szkiców opublikowanych przez brytyjski rząd:

Podziel się:

Trackback: http://bloog.pl/id,4167788,trackback

komentarze (0) | dodaj komentarz

Misja STS-75 - Tether incident

środa, 31 grudnia 2008 13:50

Najpierw link do video:

http://www.youtube.com/swf/l.swf?swf=http%3A//s.ytimg.com/yt/swf/cps-vfl70586.swf&video_id=OW78l1tOj14&rel=1&showsearch=1&eurl=&iurl=http%3A//i4.ytimg.com/vi/OW78l1tOj14/hqdefault.jpg&sk=Qrl1Z6n-gxzS4K1DkLI1PWHUjW_0eqWqC&use_get_video_info=1&load_modules=1&fs=1&hl=pl

Spis misji:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Columbia_(wahad%C5%82owiec)

To podłużne co widzimy na środku to tether (ang. uwięź) - przewód łączący satelitę z wahadłowcem, który ma długość ponad 19 km (12 mil). Zerwał się i zaczął się szybko oddalać wraz z satelitą. Odległość między promem Columbia a urwanym tetherem to 185 km. Jak łatwo zauważyć, obiekty poruszające się wokoło tethera znajdują się ZA a nie przed kablem, a to oznacza, że nie jest to pył (jak stwierdziła NASA na pytanie astronauty) lecz obiekty wielkości kilku kilometrów. Wszystko zależy od tego, jak bardzo są oddalone te obiekty od tethera.

Niektóre obiekty są w stanie pokonać odległość równą długości kabla w czasie pół sekundy, czyli mnożąc 19 km przez 2x(3600 sek). wyjdzie nam prędkość ok. 140.000 km/h. Niektórzy wyliczyli, że obiekty znajdują się setki kilometrów za tetherem więc mogą poruszać się z prędkością 400 km/s (1,5 mln km/s) - 50x szybciej od wahadłowca.

Podziel się:

Trackback: http://bloog.pl/id,4057357,trackback

komentarze (0) | dodaj komentarz

Treść "Tajnych transmisji NASA"

czwartek, 25 grudnia 2008 16:05

Napisy z dokumentu "Secret NASA Transmissions - Smoking Gun":

Od zarania dziejów ludzie wpatrywali się w niebo
spekulując co też może w nim być.
Przez ostatnie pół wieku prowadzono wytężone,
acz bezowocne poszukiwanie oznak pozaziemskiego życia.
Ale w 1999 roku, szef kablówki z Vancouver w Kanadzie
wyszedł z cienia twierdząc, że dokonał takiego odkrycia.
Ten film jest częścią skoordynowanych działań,
mających na celu pełne ujawnienie fenomenu.
Dedykujemy go Martynowi Stubbsowi...
Czasami myślę, jak szybko znikłyby nasze globalne różnice,
gdyby zagrozili nam obcy nie z tego świata.
I pytam was: czy obcy nie są już pośród nas?
" Mark spójrz - masz przed sobą jakiś obiekt. "
" Discovery przesyłamy rozkaz: zostańcie na miejscu. "
" ...cała grupa błyszczących diamentów... "
" ...czy to jest prawdziwe, czy jakieś zakłócenia? "
" Nie wiem co to jest. To było naprawdę imponujące. "
" Było przynajmniej 5 obiektów nie będących kryształkami lodu. "
" To były pojazdy kosmiczne. "
" Pochodzenia ziemskiego lub pozaziemskiego. "
TAJNE TRANSMISJE NASA 'Na Gorącym Uczynku'
Przez ponad 2000 lat ludzie spekulowali,
że nie są sami we wszechświecie.
Ale dopiero we wrześniu 1959 roku,
amerykańscy astronomowie zaproponowali
praktyczną formę przeszukiwania kosmosu
w poszukiwaniu innych form życia.
Mniej niż rok później ideę wprowadzono w życie.
Od tej pory SETI pobudza wyobraźnię
milionów ludzi na całym świecie.
Ale w praktyce przy SETI przysłowiowe
poszukiwanie igły w stogu siana - to nic.
Obliczono, że bardziej to przypomina
poszukiwanie 2 calowego szydła
w stogu 35 razy większym od Ziemi.
Żadne obserwacje nieba na dystans 70 milionów lat świetlnych
robione na Harwardzie, Buenos Aires i Ochio od lat 70'
nie wykryły żadnych transmisji.
Po latach analiz setki miliardów sygnałów
tylko kilkaset wyglądało na nienaturalne,
ale żadnego z nich nie dało się ponownie zweryfikować.
Świat astronomów jest podzielony na tych,
którzy wierzą w możliwość znalezienia życia pozaziemskiego
i sceptyków, którzy uznają, że program SETI
to odwracanie uwagi od ważniejszych rzeczy
lub gigantyczna strata czasu, środków i pieniędzy.
To ciekawy fakt, że NASA ma rządowy zakaz
poszukiwania śladów obcego życia.
NASA ma zakaz używania swoich środków
do próby kontaktu z pozaziemską inteligencją.
Ale co jeśli pozaziemska inteligencja,
skontaktowałaby się z NASA?
Pośrednio, lub bezpośrednio? Co wtedy?
Jaki jest stosunek NASA i kongresu do UFO?
Czy niewielka ilość szczątkowych dowodów,
przedstawianych przez miliony obserwatorów UFO na całym świecie
może wskazywać na to, że obcy już tu są?
Czy można ignorować stwierdzenia
wiarygodnych fachowców i obserwatorów?
Czy wielkie i udokumentowane
zainteresowanie fenomenem UFO
wojska i wywiadu może być po prostu zignorowane?
Czy niezliczone zdjęcia i filmy
gromadzone przez lata są bezwartościowe?
Czy ponad 400 przypadków UFO
zarejestrowanych przez radary to zwyczajne błędy?
Czy kongres powinien finansować NASA,
środowisko głównie naukowe i ich wojskowych szefów?
A może już czas by politycy zaczęli zastanawiać się
nad najważniejszą sprawą naszych czasów:
czy człowiek, jak niektórzy sądzą,
jest wyjątkowym gatunkiem we wszechświecie.
Gatunkiem, który przez eony ewoluował
by w końcu stanąć pionowo,
który przez jeden wiek dokonał postępu
od konnej furmanki do lądowania na księżycu.
Jak taki znaczący postęp technologiczny
mógł dokonać się w tak krótkim czasie?
Czy jest to zbieg okoliczności,
że w połowie tego okresu na całym świecie
zaczęły się pojawiać doniesienia o latających spodkach?
Dokładnie w chwili gdy człowiek zasygnalizował
chęć wydostania się poza atmosferę ziemską,
pojawił się sygnał zwrotny - fenomen nazwany UFO.
Poprzez udokumentowaną historię
pionierskich misji ludzi w kosmos
można odnaleźć, zarówno wśród astronautów,
jak i kosmonautów
mnóstwo opisów różnych dziwnych obiektów
widzianych podczas pobytu na orbicie.
John Glenn nazywał je " świetlikami "
i przez jakiś czas NASA wierzyła,
że napotkano żyjące stworzenia
- jak twierdzi były astronauta Scott Carpenter.
Lata leciały a z każdą kolejną dekadą
doniesienia o UFO nie ustawały.
Ale w późnych latach 80' doniesienia te
nabrały większego znaczenia
wraz z pojawieniem się kamer.
Na przestrzeni kilku lat,
to co było bardzo rzadkim zjawiskiem,
nagle stało się codziennością.
I podczas gdy materiały te
w większości nie były imponujące,
część można za takie uznać.
W lipcu 1991r. miliony ludzi w Meksyku
obserwowało zaćmienie słońca.
Tego dnia, na tym samym niebie
pojawiło się wiele obiektów UFO.
Sceptycy uznali później,
że były to jedynie planety, lub gwiazdy.
Ale materiał wideo, nagrany z różnych miejsc
wskazuje na coś innego.
Wiele pisano i mówiono o tym,
czemu UFO pojawiało się w Meksyku w latach 90'
częściej niż gdziekolwiek indziej na świecie.
Są tacy, którzy twierdzą, że ponad 5000 godzin
amatorskich nagrań UFO nad Meksykiem
w ostatniej dekadzie
to nic wartościowego.
Że większość zdjęć łatwo da się wytłumaczyć:
niektóre zostały spreparowane,
inne to tylko przelatujące samoloty,
balony, meteory, czy inne kosmiczne śmieci.
W zależności od punktu widzenia,
obiekty na tych zdjęciach są balonami albo UFO.
Co ciekawe, ludzie filmujący te obiekty
nigdy podczas filmowania nie nazywają ich balonami.
Inni nazywali je kulami.
Był to termin użyty pierwotnie
obok "Foo-Fighters" przez pilotów alianckich
nad pacyfikiem w czasie II Wojny Światowej.
Poza Meksykiem było wiele innych przypadków
nagrania na wideo kul.
Oto dwa ostatnie przykłady:
Te kule pojawiły się nad Stirling w Szkocji latem 1998r.
Brian Mcfee pożyczył kamerę od kuzyna
by sfilmować obiekty,
pojawiające się wielokrotnie wysoko na niebie.
Niektóre trzymały się chmur,
wlatując i przelatując przez nie.
Gdzie indziej wyłaniały się z chmur,
nim odlatywały z olbrzymią prędkością.
A tu kolejny przykład:
W centrum Londynu w lipcu 1999 roku:
Christopher Martin sfilmował obiekt wiszący
w najbardziej ruchliwym korytarzu powietrznym świata.
Czy był to balon? A może coś innego?
Ale termin "kula" odnosi się
nie tylko do obiektów obserwowanych z ziemi.
Ciekawe jest, że dwa miesiące po zaćmieniu w Meksyku,
podobne kule sfilmowała załoga wahadłowca Discovery.
Dziwny obiekt widoczny na zdjęciach misji STS-41
z 15 września 1991r.
NASA wyjaśniła jako kryształki lodu,
których gwałtowny ruch, spowodowany miał być
odpaleniem pomocniczego silnika wahadłowca.
Czemu więc na tej samej sekwencji
widać smugę meteorytu?
I co z alternatywnym wyjaśnieniem "kryształków lodu"
przez dr. Kashera z Uniwersytetu Nebraska:
- Jest co najmniej 5 dowodów,
że obiekty nie były kryształkami lodu,
ale pojazdami kosmicznymi pochodzenia
ziemskiego lub pozaziemskiego...
Podczas gdy wielu pozostało nieprzekonanych,
że na zdjęciach misji STS-41 widać
inteligentnie kierowane pojazdy w locie,
był to katalizator dla badaczy UFO i amatorów astronomii,
do bliższego przyglądania się
misjom wahadłowców w przyszłości.
I jak dowiecie się później,
to co pojawiło się na zdjęciach z misji STS-41
miało wielki wpływ na tego osobnika.
Doprowadziło go do niezwykłego odkrycia.
W roku 1996 były dwa ważne zdarzenia.
W sierpniu NASA oznajmiła,
że znalazła skamieniały dowód,
zawarty w meteorycie z Marsa odnalezionym
12 lat wcześniej w lodzie z Antarktydy,
który świadczył o tym,
że życie istniało kiedyś na czerwonej planecie.
Oświadczenie, które musiało jeszcze zostać przyjęte
przez większość społeczności naukowej,
stało się główną wiadomością światowej prasy.
Zapewniło też NASA otrzymanie niezbędnych funduszy
na ambitne plany wysłania na Marsa
bezzałogowych misji robotów.
Trzy miesiące później 1 grudnia 1996r.
astronauci misji STS-80
sfilmowali coś nadzwyczajnego.
Widać dużo dziwnych obiektów
mknących w wyższych partiach
ziemskiej atmosfery poniżej wahadłowca.
Wtedy spod grubej warstwy chmur
wyłania się wielka kula,
wyglądająca jak plazma.
Zauważ jak następnie kamera
z pokładu wahadłowca robi zbliżenie
na obiekty grupujące się na ziemskim horyzoncie.
Co ciekawe podczas tej samej misji
astronauci skierowali kamerę także nad Brazylię
a dokładniej Sao Paolo: czy spodziewali się czegoś?
Cokolwiek nagle się pojawiło, świadczy o tym że tak.
Ale co to było?
Upłynęło niewiele czasu
jak anomalie znów zostały sfilmowane.
Tyle że tym razem w pobliżu stacji kosmicznej MIR.
Dokowanie wahadłowca STS-84 na stacji kosmicznej MIR
dostarczyło zapierających dech w piersi zdjęć.
Przyniosło też dalsze zagadki.
Dzięki amatorowi astronomii - o imieniu Willy
niektóre transmisje STS-84
zostały rozpowszechnione po świecie.
Nie dziwne, gdyż zawierają wiele znaczących scen.
Ustalenie która jest najciekawsza,
czy najbardziej tajemnicza jest dyskusyjne.
Ale czemu ta konkretna kula nagle się zatrzymuje,
zawisa, a potem leci za stację MIR,
by pojawić się po drugiej stronie.
I czy to pojawienie się mnóstwa dziwnych obiektów
spowodowane jest spuszczeniem wody w toalecie MIRa?
A może czymś innym?
Zakładając, że są to odpadki ze stacji MIR,
czy nie było to niebezpieczne
dla załogi MIRa i wahadłowca?
By na to odpowiedzieć trzeba było by
przeanalizować oryginalną taśmę z STS-84.
Ale NASA odmawia jej udostępnienia.
Pytanie brzmi: dlaczego?
Sygnały z kosmosu przyjmują różne formy.
I podczas gdy niektóre talerze
nasłuchują odległej pozaziemskiej inteligencji
inne są nastawione na odbiór bliższy naszych domów.
W latach 90' miliony miniaturowych anten
pojawiło się w Wlk. Brytanii,
jako że nastała era technologii satelitarnej.
Wiele osób na świecie wybrało mocniejsze talerze
by uzyskać dostęp do szerszego spektrum transmisji.
Teoretycznie im silniejszy odbiornik,
tym więcej opcji oferuje.
I jak widzieliśmy, niektórzy postanowili
wykorzystać swoje anteny do monitorowania i nagrywania
transmisji sygnału z wahadłowca.
A co jeśli jeden z nich postanowił
poświęcić na ten cel więcej anten o dużej mocy?
By nagrywać każdą sekundę transmisji NASA,
nie tylko z jednej, ale z wielu misji wahadłowców przez 5 lat?
Co wtedy?
Ten niesamowity scenariusz
wyszedł na jaw pewnego wieczora latem 1999 roku,
gdy Graham Birdsall edytor
brytyjskiego "UFO Magazine" odebrał telefon.
Dzwonił Martin Stubbs,
szef kablówki z Vancouver w Kanadzie.
Przez następne 45 minut Graham
słuchał uważnie niesamowitej historii:
o tym jak Martin uzyskał dostęp do transmisji NASA
pochodzących z wielu misji wahadłowców
na przestrzeni kilku lat.
Pośród tych zdjęć trwających 2500 godzin
Martin natrafił na coś zdumiewającego.
Mocne dowody na istnienie dwóch form życia pozaziemskiego.
Aby sprawdzić te rewelacje do Vancouver wysłany został
Russel Callahan, by spotkać się osobiście z Martinem.
Razem z nim poleciał Brian Borshoff dyrektor jakiejśtam wystawy,
który przyleciał prosto z Australii.
Po spędzeniu całego tygodnia u Martina
i obejrzeniu wielu godzin nagrań misji NASA,
szokujące implikacje tego co odkrył stały się oczywiste.
Chociaż Martin natknął się
na niezliczone przykłady dziwnych kul,
jego wytrenowane oko doświadczonego edytora
telewizyjnego, dostrzegło coś jeszcze.
Coś, co wydało mu się ważne.
Coś, co inni uznali później za niesamowite.
Na koniec wizyty w Vancouver zawarto porozumienie.
Ustalono, że rewelacje zostaną publicznie ujawnione światu.
Ale dlaczego przez jeden telefon
Russel Callahan i Brian Borshoff lecieli tysiące kilometrów
by spotkać się z Martinem?
Nazwijcie to intuicją, szczęściem,
nazwijcie to jak chcecie, ale Martin
opowiadając swoją historię wysłał sygnał
o wiele silniejszy niż jakikolwiek satelita.
A jak najlepiej zaprezentować tą historię,
jeśli nie w jego własnych słowach:
Cześć, nazywam się Martin Stubbs
i mieszkam na wyspie Bowen w Kanadzie.
Wyspa Bowen to mała wyspa - 3000 mieszkańców
u wybrzeży British Columbii.
Do Vancouver płyniemy około 20 minut.
To tutaj odkryłem nagrywając
transmisje NASA z wahadłowców
dwa rodzaje fenomenów,
które nie powinny się tam znaleźć.
Pierwszy to fenomen kulisty
- to najlepszy termin jakim mogę to wyjaśnić.
A drugi fenomen jest niewidzialny dla ludzkiego oka,
ale gdy filmowany jest kamerą CCD i obejrzy się go poklatkowo,
- a jest 30 klatek na sekundę -
i potem podzieli się klatkę na pola,
- bo każda klatka zawiera dwa pola
i to w tych polach odkryłem drugi fenomen.
Nie chodzi o to, żeby znaleźć fenomen,
który budzi wątpliwości.
Chodzi o to by gromadzić, studiować i analizować
a w końcu puzzle utworzą jedną całość.
I tak też się stało.
Byłem na uprzywilejowanej pozycji,
bo przez ostatnie 20 lat
dowodziłem dużą telewizją kablową "CACS".
To są publiczne stacje, które wykorzystują
wolontariuszy, stażystów i same robią programy,
które trafiają do kablówki.
Tu w stanie British Columbia i w całej Kanadzie
mamy 90% udziału telewizji kablowych w rynku
więc jest to odpowiednik posiadania pełnego zakresu kanałów.
W swoim biurze miałem wszystkie taśmy
z logowań we wszystkich dostępnych stacjach.
Po kilku użyciach przeznaczane były do wyrzucenia,
więc je zachowałem.
Miałem magnetowidy - miałem wszystkie środki.
Pogadałem z naszym wydziałem technicznym
by udostępnili mi prywatną antenę.
Zgodzili się.
Nastawiłem więc sprzęt i wróciłem do swoich
zwykłych zajęć kierowania dwiema stacjami,
a po powrocie wieczorem do domu,
po każdym dniu misji wahadłowca analizowałem taśmy.
Byłem na wyjątkowej pozycji, bo miałem wszystkie
środki i możliwości by to zrobić i miałem motywację.
Zaczynałem nagrywać od sekundy
gdy zaczynało się odliczanie,
a kończyłem gdy wahadłowiec
zatrzymywał się po wylądowaniu.
- A więc było to dość wymagające zadanie?
- STS-61, który był misją z teleskopem Hubble
zajął 36 taśm, po 8 godzin każda.
Niektóre loty trwały 5 dni, inne 11 lub 14.
Wybrałem misję z teleskopem Hubble
nie dlatego, że wiedziałem o kamerach CCD
ale dlatego, że NASA postanowiła,
że to będzie pokazowa misja.
Była bardzo ważna, a teleskop jest bardzo delikatny
i astronauci pracowali w otwartym kosmosie
przez 7 dni naprawiając go.
Więc było dla mnie ciekawe
nawet zwykłe oglądanie ich pracy w kosmosie.
I od pierwszego momentu gdy pojawiła się
pierwsza transmisja zobaczyłem kulisty fenomen.
- Czy specjalnie szukałeś jakichś fenomenów,
czy po prostu odnalazłeś to oglądając materiał z misji?
- To było wszystko: chęć poznania czegoś nowego,
ciekawość dlaczego nikt od roku 1991 do 1994
nie zadał sobie trudu obejrzenia innych transmisji
- byłem dość naiwny i nie myślałem,
że to wszystko dało się podglądać, bo uwierzyłem
w plotki, że wszystko jest kodowane od 1948 roku.
Byłem edytorem przez 25 lat
i spędzałem większość dnia na przeglądaniu
taśm video w szybkim tempie przeglądając krytycznie
programy ludzi - mam wytrenowany wzrok.
I zobaczyłem coś.
Zacząłem oglądać film poklatkowo,
ale nadal było to ciężko odnaleźć.
Musiałem dopiero podłączyć video do urządzenia SVH,
starszego modelu - nie cyfrowego,
który gdy przewija się taśmę łamie klatki na pola
bo w rzeczywistości jest 60 pojedynczych obrazków
składających się na 1 sekundę filmu video.
Wtedy je odnalazłem.
- Odnalazłeś je na jednej z 60 klatek?
- Tak naprawdę, to za pierwszym razem znalazłem tylko jedną.
Pomyślałem, że jeśli to jest prawdziwe
to powinno być tego więcej.
Potem znalazłem dwie i tak się zaczęło.
- Co powinniśmy widzieć.. skąd wiedziałeś,
że tego tam nie powinno być?
W moim zawodzie wiemy, że zwykle
podczas 1 sekundy video nie ma żadnego ruchu.
Patrzysz na 60 klatek i niewiele się tam dzieje.
Nie jak w tych takich filmikach,
z przewracanych kartek książki,
tu przy 60 klatkach nic się nie dzieje.
Coś się jednak działo między 1/30 sekundy,
a 1/30 sekundy, bo jest 30 klatek na sekundę.
Postanowiłem to zbadać i odkryłem,
że widać to pomiędzy skanowanym polem.
Bo to działa tak, że jest skan
i zaraz drugi - bardzo szybki,
ale przy drugim skanie fenomen znikał.
- Więc poruszał się bardzo szybko.
- Bardzo szybko. Częścią mojej pracy
jako menedżera stacji telewizyjnej są sprawy techniczne.
Więc zacząłem konsultować to z naszymi technikami,
by obalić moje przypuszczenia - chciałem
by mi powiedzieli, że da się to sfałszować.
Nie da się.
Wziąłem też próbkę i zaniosłem do środowisk naukowych,
laboratoriów, fizyków i astrofizyków.
Początkowo się śmiali, ale na koniec naszych spotkań,
sami przejęli inicjatywę i przeanalizowali
całą pixelizację obrazu i doszli,
że to wciąż tam jest.
- Czyli nie spodziewali się by coś odnaleźć,
ale pod koniec znaleźli?
- Myślę, że spodziewali się bardziej
znaleźć jakiś tam realtime fenomen,
który wciąż jest spektakularny...
- ... ale mogliby go wytłumaczyć
jako coś zupełnie normalnego.
- Cóż, nigdy nie wiesz kto należy
do stowarzyszenia sceptyków w British Columbii.
Dla przykładu aktor z "Archiwum X" Will Davis,
który był gościem palącym papierosy w serialu
jest członkiem stowarzyszenia sceptyków.
Nie wiedziałem więc czego oczekują naukowcy
i co chcą mi udowodnić.
Ale ciekawą rzeczą jest to, że ten fenomen
niewidzialny póki się go nie zobaczy,
- bo wtedy widać go cały czas -
wywarł na nich mocne wrażenie.
- Czy zaoferowali jakieś wyjaśnienie?
- Profesor Wineberg z Uniwersytetu Simona Frasera powiedział,
że to musi być tam i robić dokładnie to, co widać.
Ale poradził też, by iść z tym prosto do NASA.
W końcu trafiła się dobra okazja,
bo mieliśmy tu, w Vancouver, wykład
jednego z głównych projektantów Hubble'a.
To była świetna okazja.
Gdy pokazaliśmy mu nagranie fenomenu kulistego,
zachował spokój. Rzucił teorię o kryształkach lodu,
bo widział tylko małą próbkę zdjęć które mieliśmy.
- Potwierdził, że to, co mu pokazaliście to kryształki lodu?
Zaakceptował to jako jakiś fenomen?
Cóż, oni tam w NASA są wyluzowani,
bo James Oberg, który w NASA jest "pogromcą mitów"
poucza ich, żeby się nie przejmowali tym co widzą,
bo to tylko kwestie, których nie rozumieją o kryształkach lodu.
Więc koleś od Hubble'a w planetarium,
po wykładzie siedział z szefem planetarium i czuł się swobodnie.
Ale gdy zobaczył zdjęcia drugiego fenomenu kosmicznego,
wybiegł z pokoju.
- Podał jakiś powód?
- Jakieś tam hocki-klocki i uciekł.
Dla mnie to był dziwny odwrót.
Zdobyliśmy telefon tego faceta - razem z moim kolegą
- artystą, który ma większe jaja niż ja,
by włazić tam gdzie nie powinien.
On zadzwonił do tego gościa i usłyszał: "Halo"?
Powiedział kim jest, po czym wysłuchał coś w rodzaju:
"a, to ten taki owaki..." po czym rzucono słuchawką.
- Niezbyt dobre stosunki z opinią publiczną...
- Nie. Ale dowiedzieliśmy się kto jest OK, a kto nie.
Tak się to zaczęło.
Profesor Wineberg - cudowny człowiek,
powiedział mi coś, czego nie mówił nikomu:
poprawiając resztkę swoich rozwianych włosów
Powiedział że wierzy w to,
że coś tam istnieje itd.
Mój kolega nie mógł uwierzyć.
On zna profesora - pracował z nim
dla Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej.
Profesor badał wpływ podróży kosmicznej
na mózg astronautów... kształty itp.
To dlaczego wracają w depresji.
Elizabeth Bondar nasza słynna pierwsza kobieta w kosmosie,
co nie jest powszechnie wiadome w Kanadzie,
była w wielkiej depresji przez dwa tygodnie po wylądowaniu.
Musieli więc zbadać o co chodzi.
Okazało się, że w kosmosie nie było
znajomych kształtów - spotykanych w codziennym życiu
i ci ludzie z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej
przeprojektowali sprzęty tak,
by dla podświadomości miały bardziej znajome kształty.
Robili zdjęcia mózgu, a potem podstawiali obrazki
po których błyskały kolory - co znów fotografowali.
To jedyne miejsce na Uniwersytecie,
gdzie są wolne miejsca parkingowe
bo nikt nie wie że istnieje.
Ja nie wiedziałem, a przecież tam chodziłem.
Powiedział mi żebym nagrał następny lot,
żeby powtórzyć efekt, spróbować znaleźć różne kolory,
kilka na raz w jednym kadrze.
W czasie lotu STS-61 byłem dość naiwny
zwłaszcza jak chodzi o ten drugi fenomen.
Nagrałem więc następny lot i znalazłem je.
- Wspomniałeś mi wcześniej coś o warunkach oświetlenia
i że myślałeś że to coś samo z siebie świeci.
- Jestem swoim największym sceptykiem
- nauczyłem się tego w TV,
że nie pokazuje się niczego,
póki się tego nie zbada i nie jest się pewnym.
Ale odkryłem, że pojawiały się w ciemności
gdy słońce zachodziło, wschodziło,
gdy była refrakcja i gdy jej nie było.
Znajdywałem je w każdych warunkach oświetleniowych
i jedynym moim wnioskiem z oglądania tych taśm
i ciągłego patrzenia na zjawisko było,
że świecą one same z siebie.
- Czy zmieniały się pod wpływem
różnych warunków oświetlenia:
gdy zmieniała się przysłona, słońce zachodziło,
lub statek zmieniał pozycję czy wyglądały inaczej?
- Nie. Zdawały się być inne za każdym razem.
Czasami gdy zwalniały było widać jakby konstrukcję statku,
a gdy poruszały się szybko było widać długą smugę.
Ale po sfotografowaniu tysiąca
- jak się położy zdjęcia obok siebie
to widać cechy wspólne.
Widać oznaczenia, jakiś kształt...
- Więc byłeś w stanie je jakoś sklasyfikować?
- Właściwie nazywam je tutaj drugim fenomenem, ale myślę tak:
Wszystko co sfilmowane zostało z ziemi nazywam Numerem 1.
Zjawiska kuliste w kosmosie - filmowane przez NASA to Numer 2.
I myślałem że to wszystko, ale to zjawisko nazwałem Numerem 3.
Są więc 2 zjawiska kosmiczne.
I ten fenomen nr 3...
...nie dziwię się, że nikt tego nie odkrył
i nie sądzę żeby celowo nikt nie chciał tego odkryć.
Ale zastanawiam się ile osób z doświadczeniem
w technice telewizyjnej próbowało.
I nie sądzę, że wielu naukowców - wiem tylko,
że profesor Wineberg był w absolutnym szoku.
Nie mógł w to uwierzyć.
I jak zdobywałem coraz więcej próbek
- nie mógłbym uwierzyć w to bardziej.
Ale nie chcę nic ujmować zjawisku kulistemu.
Dla mnie fenomen nr 2 jest absolutnie niezaprzeczalny.
Ja byłem całkiem zadowolony ze znalezienia Numeru 2.
Fenomenu 2 - pierwszego kosmicznego.
I nadal jestem.
Ale ten trzeci fenomen był zaprzeczeniem wszystkiego,
czego się spodziewaliśmy, że intryguje mnie bardziej.
Nie jest archetypowy.
- Wracając do tego co mówiłeś wcześniej:
wspomniałeś, że jesteś swoim największym krytykiem.
Czy zadałeś sobie trud odnalezienia materiałów video
z innych źródeł, żeby porównać ze swoimi..?
- Dobre pytanie. Dzięki.
Tak, nagrywałem to przez dwa różne systemy kablówki
i bezpośrednio z anteny. Ale nadzwyczajnym odkryciem
było nagranie transmisji na żywo z telewizji CNN.
Z ostatniego lotu, to był chyba STS-86 lub 84
jeden z nich - z dokowania.
I choć większość osób szukało tych kulistych zjawisk,
o których wiedzieli, ja szukałem fenomenu nr 3,
bo moje oko potrafi je teraz dostrzec.
To pokazałoby, że nie ma to nic wspólnego z moim sprzętem,
talerzami itd. Była to też okazja by udowodnić sobie...
- że to co myślisz jest realne...
- ...myślę, że jeśli to istnieje, musi być widoczne wszędzie.
Nie może tu być, a tam nie.
Podjąłem się więc tej próby i zbadałem nagranie z CNN.
I było.
- Nawet na filmie CNN?
- Tak...
... nie sądzę że CNN wiedziała, że to tam jest.
Naprawdę nie chciałem ujawniać się z tym 3 fenomenem (2 kosmicznym),
póki nie byłem absolutnie pewny, że to jest realne.
Nie chciałem stracić drugiego fenomenu,
nie chciałem by ktoś obalił te zjawiska,
które z wielkim poświęceniem dokumentowałem.
- Po zebraniu tego materiału powiedziałeś,
że gość z NASA w planetarium nie chciał o tym rozmawiać.
A czy rozmawiałeś o tym z kimś innym z NASA,
z jakimś profesjonalistą, który mógłby się wypowiedzieć?
- Ciężko to opowiedzieć, ale spotkałem fizyka z Kalifornii
- który był członkiem jakiegoś think-tanku:
czerwono-niebiescy czy niebiesko-zieloni, mniejsza o to.
Ale był bardzo zainteresowany naukową stroną tego zjawiska.
Dalecy byliśmy od kojarzenia tego z zielonymi ufoludkami itp.
Chcieliśmy tylko udowodnić, że to tam jest.
On zaczął korespondować z wydziałem astro-chemicznym
w laboratorium napędów odrzutowych.
Najciekawsze jest to, że nie zaczął
od prostego skontaktowania się z tym wydziałem,
ale zaczął dyskusję z samym szefem tego wydziału.
Przewertowałem całą tą e-mailową korespondencję,
w której ani razu nie podważa istnienia
kulistego fenomenu na taśmach.
Mówi o wszystkim, z wyjątkiem podstawowego założenia.
- Czy e-maile dotyczyły obu fenomenów, czy tylko kulistych?
- Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie
kontynuować naszą pracę, która jest olbrzymia.
Mam mnóstwo nagrań tych zjawisk kulistych z różnych lotów.
Mam przykłady tych rzeczy oddalonych 300 mil,
i w pobliżu statku, więc pomyślałem
że jest tego wystarczająco....
nie chciałem by gość zwariował.
- Myślałeś, że to będzie wystarczające
by dostać odpowiedź co to było...
- ... widziałem już reakcję
prof. Wineberga - trzeba było to widzieć.
Bałem się, że może przestać do nas pisać.
Byliśmy zachwyceni, że facet zaczął z nami rozmawiać.
Pierwszy raz widziałem by ktoś z pierwszej ligi NASA
dyskutował o tym co jest na taśmach.
Tether był to długi na 12 mil satelita
warty setki milionów dolarów elektryczny...
- Elektryczny eksperyment.
- Tak. Nie jestem naukowcem, nie znam się na tym..
Tether pokazywali od momentu jak się zerwał
do chwili gdy był oddalony o 300 mil...
- Zerwał się?
- Tak. Zagadkowo urwał się we właściwym miejscu.
Gdyby zerwał się ciut dalej
mógłby uszkodzić skrzydło czy coś.
Słychać jak astronauci niemal się cieszą
i mówią: "nie mogło być lepiej".
A wracając do odległości:
W miarę jak Tether się oddala dryfując,
pokazują nam za pomocą transmisji
tego satelitę wartego 100 milionów $.
I ten fenomen podąża za tym satelitą.
- Fenomen kulisty?
- Tak.
- Czy NASA komentowała to?
- Nie. W pewnym momencie się zapytali
i astronauta odpowiedział,
że to jakieś śmieci,
albo "coś" - jakby wiedział.
Nie była to odpowiedź, że to jest to i to.
A potem zmienili temat.
- Czy dużo było tych obiektów?
- Więcej niż dużo.
Jeśli widziałeś kiedyś gniazdo szerszeni,
jak się w nie rzuci kamieniem
to tak to wygląda. Nie da się policzyć szerszeni.
Każdy porusza się w innym kierunku.
Przyspieszałem taśmę i wszystkie
gwiazdy wędrują w tym samym kierunku,
a te obiekty... się ruszają.
Ciekawe jest gdy pytają:
"Jak daleko jest Tether"?
"Tether jest oddalony o 100 mil".
Robią na niego niesamowite zbliżenie
i widać jak latają te kule.
Część przed nim, a część z całkowitą pewnością za nim.
I jeśli Tether oddalony o 100 mil ma 12 mil długości,
a kule są od niego o połowę mniejsze i za nim lecą
to nie są to kawałki lodu.
- Mi też trudno uwierzyć, że to kryształki lodu...
- Ale ja mówię tylko czym one być nie mogą.
Nigdy nie słyszałem o 6 milowym kryształku
widzianym z odległości 100 mil itd.
Więc jest dużo przykładów.
Na niektórych taśmach nazywają je
spadającymi gwiazdami i meteorami.
Przy następnej misji ten sam fenomen
nazywany jest kryształkami lodu.
Potem na kolejnej - śmieciami.
Rozumiesz? Ustalili już podczas misji STS-70,
że to spadające gwiazdy...
Myślę, że po raz pierwszy taki fenomen
przytrafił się Johnowi Glennowi w 1962r.
I wiemy z różnych publikacji,
że oni nie mieli wyjaśnienia przez 3-4 loty.
Mieli wyjaśnienie na niebieską otoczkę
wokół ziemi, i na wszystko inne,
ale co interesujące przez 3-4 loty
mówiło się o "świetlikach" Johna Glenna.
Nadal nazywają je tak samo.
Jeden z astronautów w 25 rocznicę
lotu na Księżyc powiedział,
że trudno w to uwierzyć, ale to fakt,
że myśleliśmy iż "świetliki" Johna Glenna,
były żyjącymi istotami.
Czytałem wszystko, ale nigdzie wcześniej
się z tym nie spotkałem, żeby NASA
pierwotnie myślała, że to żywe istoty.
I przez cztery loty
nazywali je "Świetlikami Glenna".
Jeśli popatrzysz na oryginalne
fotografie Glenna, które mam...
On kupił sobie aparat w kiosku,
pomimo, że miał na pokładzie sprzęt NASA
zabrał swój,
a kiedy zobaczył "świetliki"...
To jest udokumentowane
- jest nawet w filmie "The Right Stuff".
Wystawił go nad głowę i powiedział:
lepiej zrobię zdjęcie, bo pomyślicie,
że zwariowałem.
I gdy patrzy się na te zdjęcia
i na zdjęcia z misji na MIR'a
to widać ten sam fenomen.
Małe kuliste...
- Ciekawie by było dać Glennowi nagrania,
które zrobiłeś, żeby je skomentował.
- Rzucam wyzwanie NASA, JPL, Story Musgrave,
astronautom, a zwłaszcza Jamesowi Obergowi
do dyskusji - bo oni nie odrobili lekcji,
które ja odrobiłem i nie mają filmów,
które ja mam i nie zrobili badań.
Nie byłbym zdolny nagrać tego co nagrałem,
znaleźć tego co znalazłem i robić to nieustannie
jeśli NASA naprawdę chciałaby to ukryć.
- Wspominałeś mi, że podmienili kiedyś jednego satelitę....
- Tak, robili różne przekręty,
- pracują tam wojskowi jak i cywile.
Na przykład był jeden lot
- cały lot był ze stacji kontroli lotów,
oprócz kosmicznego spaceru.
Spacer był po to, by przetestować nowe plecaki.
Jest to słynny kosmiczny spacer,
bo koleś obracał się w miejscu
i nie mógł się zatrzymać.
Mówili o tym w wiadomościach.
Ale jak przyjrzeć się całemu spacerowi,
a wszystkie media miały szansę,
jest moment, że jeden mówi:
"Mark, popatrz jakiś obiekt jest przed tobą".
A drugi - wojskowy - odpowiada:
"nie wiem o czym mówisz".
Pomyśl sobie: jak ci powiem,
że masz obok osę chcącą cię użądlić,
to powiesz, że nie wiesz o czym mówię?
Przede wszystkim: co to znaczy,
że nie wiesz o czym mówię?
Jak byłbym w kosmosie i mój partner
powiedziałby, że jest przede mną obiekt,
ja bym nie odpowiedział "nie wiem o czym mówisz".
A potem następne zdanie: "Nie ważne".
Później odzywa się trzeci astronauta:
"czy coś przegapiłem?"
I odpowiedź "nie martw się".
"Odpadł filtr obiektywu" - mówi więc
jaki mógł mieć rozmiar i jaką odległość,
lecąc na 11-12 godzinie.
Gdy pierwszy raz wspominają o obiekcie nie widać go.
Poszukałem go. Sami zwrócili na niego moją uwagę,
popatrzyłem i pojawił się.
Potem mówią do trzeciego astronauty:
"Nie przejmuj się. Nie przejmuj się".
I mówi, że jest na godzinie 10-11.
Potem następuje pauza i centrum kontroli
mówi by "zostali na miejscu".
Żeby się zamknęli i kontynuowali pracę.
I kontynuują, jakby się nic nie stało. Nic.
To jest na taśmie - audio i video
i widać obiekt, o którym mowa.
Ale chodziło mi o to,
że nie ukrywali tego przede mną.
Prosili się, byśmy to znaleźli.
Dziwię się, że nie ma więcej osób,
które by to znalazły.
To duży świat, większość ludzi lubi zagadki,
video jest dostępne
a wiele osób ma anteny satelitarne.
Nawet gdy NASA przeniosła
satelity tuż nad horyzont,
kiedy zorientowali się co robimy
i tak odbieraliśmy sygnał.
Nie miałem żadnych agentów w domu,
kontaktowałem się z Kanadyjską Agencją Kosmiczną,
ale nie mogę podać nazwiska
z powodów bezpieczeństwa.
Dotarliśmy do naszej Agencji Kosmicznej
poprzez znajomości...
- Jak to skomentowali?
- Że to była najpopularniejsza podziemna taśma
krążąca wśród astronautów.
Taka, że każdy chciał kopię
i pokazywał wieczorem znajomym.
Taka była reakcja. "To wspaniała taśma,
uwielbiamy ją oglądać,
wszyscy uważają, że jest najlepsza".
Kanadyjska Agencja Kosmiczna szła na współpracę.
Kontaktowałem się z centralą w Waszyngtonie
i dostałem odpowiedź.
Dostawaliśmy odpowiedzi z JPL z Kalifornii...
Każdy z nami rozmawiał, nikt nas nie straszył.
A video było dostępne przez cały czas.
Nie myślę, że NASA cokolwiek ułatwia.
Myślę, że utrudniają jak mogą.
Gdy chowam niespodziankę przed siostrzeńcem
staram się by nie było za łatwo.
Mój pies jak zakopie kość, też stara się
by nie było ją tak łatwo odnaleźć.
Więc nie jest to takie łatwe,
nawet dla mnie nie było to łatwe,
ale miałem z tego radochę.
Myślę, że trzeba zrobić to co ja:
nagrywać każdą chwilę, każdego lotu
na przestrzeni lat, żeby wyłuskać
coś tego rozmiaru i wagi.
Przyjąłem to co powiedział prof. Wineberg
z uniwersytetu Simona Fraser'a:
jeśli naprawdę chcesz to zrobić, powtarzaj to.
Nagraj to w każdych warunkach oświetlenia,
w każdych okolicznościach w jakich możesz.
Najbardziej ucieszył mnie
prawie ostatni lot który nagrywałem,
bo jest czarno-biały.
Na jeden lot wzięli kamerę CCD (Charge Coupled Device)
która jest elektroniczna, zamiast starych
wielkich pudeł z powolnymi skanami.
Więc pomyślałem sobie, że na szybszym
skaningu powinienem je znaleźć.
I znalazłem.
Więc mam je w czerni-bieli, wiem z jakiej kamery,
wiem gdzie ich szukać,
na jakie zdarzenia patrzeć..
Gdy nie chciały się otworzyć drzwi
podczas misji STS-80
gdy mieli zaplanowany spacer kosmiczny,
obserwowałem fenomen nr 3 (drugi kosmiczny).
Był wszędzie naokoło tych zablokowanych drzwi.
Nie widziałem wcześniej by to robiło coś takiego.
A lot, czy dwa potem, astronauci mówili,
że coś przeleciało przez drzwi
i widzieli błyski kolorowego światła.
- Co tak błysnęło?
- Co Mark?
- Widziałem błysk przelatujący obok mnie.
- Widziałeś go?
- Pomyślałem, że to coś mojego.
- Co?
- Pomyślałem, że to moja wyobraźnia.
- Ja też to widziałem, więc to nie...
Były dwa.
Jest następny.
Co to jest?
- Myślałem, że widzę tu błyskające światła.
- Kto będzie robił zdjęcia?
- Co to jest?
Przeleciało tuż przed nami.
- Gdzie są te światła?
- Które?
- Straciłem na chwilę nadzór...
ale miałem nadzór cały czas.
- Tak, ja tak samo.
Fenomen kulisty udokumentowaliśmy
i jest bardzo konkretny.
Nie jest to coś co nadleci,
polata w kółko a oni powiedzą
że leci bardzo szybko, nie widać go,
tylko migające kolorowe światła.
Wtedy pierwszy raz miałem poczucie,
że astronauci widzą fenomen nr 3 (drugi kosmiczny).
To jest coś, co powinno prowokować.
Nie wiem czemu większość ludzi myśli,
że coś tak innego będzie twarde i solidne
szerokie na 30 stóp, wysiądą z tego
fajne zielone ufoludki - takie jak
we wszystkich tych reklamach samochodów,
nowym serialu o Rosswell i "Z Archiwum X".
Wiesz o czym mówię, to nie jest coś...
czego się spodziewałem znaleźć - 3 fenomen.
Ale myślę, że z drugim działają na podobnej zasadzie.
Bo niektóre z kul drugiego fenomenu,
który jeszcze raz podkreślam
jest naszym koronnym dowodem,
potrafią odlecieć z ogromną prędkością
jak widać na taśmach.
- Czy myślisz, że oba fenomeny są połączone?
- Tak. I myślę, że są siebie nawzajem świadome.
Ktoś mi zasugerował, że mogą być tym samym fenomenem.
Ale badałem je długo i fenomen nr 2,
ma inne cechy niż nr 3...
...nr 2 nie jest kolorowy...
to jest zupełnie inne zjawisko.
Ten nigdy nie osiąga prawdziwych prędkości.
Bo to jest jakby coś w ciągu 1/30 sekundy
zrobiło sobie wycieczkę wokół twojego nosa,
jak wokół góry lodowej, a potem odleciało...
...a ty nawet sobie tego nie uświadamiasz.
I jeśli to wybiera z jakichś powodów
by przyjrzeć się czemuś, potrafi zwolnić.
Dlatego myślę, że pojawia się gdy napotyka
na satelitę wartego 100 milionów $,
gdy naprawiają teleskop Hubbla,
pojawia się gdy coś się dzieje.
To niesamowity fenomen i to co w nim lubię
- żaden z naukowców w Kanadzie...
i David Sereeda, mój partner w badaniach
zainteresowany tak samo jak ja,
który dobrowolnie bada te rzeczy
- nikt mu nie powiedział co to jest.
Nikt nic nie zasugerował.
Oprócz tego, że musi to być to co widać.
Ale nie wiedzą co z tym zrobić, jak zareagować.
Łatwiej kłócić się czy coś jest czy tego nie ma,
ale jak spojrzysz na to - zadziwisz się.
CZĘŚĆ II
W grudniu 1997r. w stolicy Brazylii - Brazylii
w międzynarodowym kongresie UFO
wzięli udział przedstawiciele ponad 50 państw.
Między nimi był Aleksander Bałandin,
były radziecki kosmonauta,
który spędził 6 miesięcy na pokładzie stacji MIR.
W swoim wykładzie Bałandin przyznał się,
że on i wielu innych kosmonautów widziało UFO.
"My kosmonauci mamy złotą zasadę" - powiedział
- "jeśli zobaczysz coś dziwnego, obserwuj to,
bo możesz nigdy czegoś takiego nie zobaczyć ponownie".
Później Bałandin zaskoczył widownię,
gdy stwierdził, że przyszłe obserwacje
i nagrania UFO w kosmosie będą dzielone
pomiędzy rosyjską agencją kosmiczną,
NASA i specjalnym zespołem badawczym.
To było niespotykane oświadczenie,
odczytane z przygotowanych notatek,
które musiały zostać zaakceptowane przez
rosyjski rząd. Mało tego Bałandin
był przywożony i odwożony ze spotkania
przez rosyjską limuzynę dyplomatyczną.
Podczas śniadania razem z badaczem UFO
w roli tłumacza Borysem Czoronowem
Bałandin zapewniał Grahama Birdsalle'a?,
że UFO widziane przez Amerykańskich astronautów
jak i rosyjskich kosmonautów są całkiem realne.
Ale gdy Birdsalle zasugerował, że niektóre
z anomalii mogą być tajnymi
urządzeniami gwiezdnych wojen
Bałandin powiedział:
"oczywiście, zgadzamy się z tym,
jednak większość z tych rzeczy
nie ma z nimi nic wspólnego".
Od tego spotkania, także inni kosmonauci MIR'a
opowiedzieli o swoich spotkaniach z UFO.
"Była wielka kula.
Gdy lecieliśmy nad Nową Fundlandią.
W tle było morze. To błyszczało,
iskrzyło i miało absolutnie gładki kształt.
Błyszczało jak bombki choinkowe na Boże Narodzenie.
Było zielonkawego koloru i lśniące.
Nie dało się od tego oderwać oczu.
I jeśli jeszcze potrzeba dowodu,
że Rosjanie mieli na myśli to, o czym mówili
niniejsze ujęcie nagrane przez rosyjską
telewizję w stacji kontroli MIRa,
można przyjąć za dowód potwierdzający.
Zauważ jak kamera przesuwa się
po pomieszczeniu kontrolnym,
zanim ustawia się na głównym ekranie podglądu.
Czy uwagę operatora zwróciły te dziwne obiekty
widziane w pobliżu stacji MIR?
Co ciekawe, oto to samo ujęcie, ale nagrane
przez Martina Stubbs'a z transmisji NASA.
Porównaj oba. Te obiekty są ewidentnie
obiektem zainteresowania Rosjan.
Więc czy może tak być także
w przypadku ich partnerów z NASA?
TAJNE TRANSMISJE NASA Materiał Filmowy
/Posłuchaj komentarzy.
/Wahadłowiec wydaje się lecieć nad "flotą" obiektów,
/nie wyrzucając ich z dysz silnika.
/Jego orbita jest spiralna i nie przelatuje on nad rejonem,
/swoich poprzednich okrążeń...
- Huston, tu Columbia.
Oglądamy obraz z kamery w ładowni:
wygląda jakby mnóstwo światełek
leciało nad oceanem,
cała grupa błyszczących diamentów...
Czy to jest prawdziwe, czy jakieś zakłócenia?
/Porządnie wyszkolony technik z NASA powinien znać różnicę
/między prawdziwym obrazem, a "zakłóceniami".
/Mogliby też szybciej odpowiedzieć...
- Tu Huston: to kryształki lodu,
wyrzucone wcześniej z silnika - piękny widok.
- To piękne połączenie kryształków lodu, blasku księżyca i chmur...
- Tak, to połączenie... blasku księżyca
powodującego błyszczenie lodu -
tak jak Słońce podświetlające
niektóre z tych punktów nad horyzontem.
- Dzięki za wyjaśnienie.
/Obserwuj okno...
/Gdzie jest MIR?
Stacja MIR jest teraz widoczna
z brzegu lewej strony ekranu.
Około... około 1 cala od dołu na tym podglądzie.
Widać też wiele spadających gwiazd.
Kamera zmierza teraz do celu...
OK. Stacja MIR to małe migające światełko...
w środku, około cala od...
...lewej strony ekranu.
Powoli przesuwa się do lewej strony.
I bardzo jasno błyszczy.
- Wydaje się nam,
że w centrum ekranu od lewej strony...
/"Spadające gwiazdy" zmieniają kierunek...
- Mark spójrz - masz przed sobą jakiś obiekt.
- Nie wiem o czym mówisz.
- Nie ważne.
- Czy coś przegapiłem? Nic nie widzę.
- Chyba oderwał się filter od kamery.
Jest na twojej 10-11. Nie przejmuj się.
Nie przejmuj się.
- Discovery przesyłamy rozkaz: zostańcie na miejscu.
/Grzecznościowe zdjęcia rosyjskie. Giorgio Bongiavanni
/Tether STS-75 Obserwuj obiekt
/nadlatujący od górnej krawędzi ujęcia.
/Reakcja załogi? Spokojnie zmieniają ujęcie
/i potwierdzają: "Przełączamy kamerę Delta"
Widzimy satelitę - wygląda jak
jasna kropka na końcu liny,
a drugi jej koniec też świeci,
co może być akumulacją....
Przełączamy kamerę Delta.
Ok. Zrozumieliśmy. Na tym podglądzie
satelita jest na górze liny.
Zgadza się.
/Tether został rozciągnięty
/na długość ok. 12 mil za wahadłowcem.
/W następnym ujęciu widzimy nagranie
/odtworzone z wahadłowca od momentu gdy lina
/zerwała się powodując jego utratę.
- Mamy kamerę Bravo skierowaną na Tether,
niestety nie widać końca wysięgnika.
Za parę sekund zobaczycie przerwanie,
nie widzieliśmy tego, tylko nagraliśmy.
Nie da się z tym nic zrobić,
nagrywamy więc tylko całą awarię...
- Zrozumieliśmy.
- Poszło.
- Widzimy jak satelita...
- Jak musiał się zerwać zrobił to we właściwym miejscu.
/W końcowej scenie słyszymy jak załoga aktualizuje
/kontroli naziemnej odległość Tethera od statku.
/Przedstawione wyjaśnienie "niewielkich śmieci w tle"
/należy zakwestionować. Wyraźnie widać, że obiekty
/przelatują przed i za 12 milowym Tetherem, oddalonym o 80 mil.
- Tak mamy doskonały obraz.
- Oddalił się dość szybko, więc to tyle co z niego mamy.
Columbia i satelita obecnie oddalone są od siebie o 77 mil.
Karl informuje, że załoga widzi
Tether z satelitą i wyglądają one pięknie.
Na tym ujęciu widać...
...
satelitę...
Wlatuje teraz w strefę wschodu słońca.
81 mil morskich od Columbii.
- Macie obraz?
- Franklin widzimy długą linię,
trochę obiektów gwiazdo-podobnych
i mnóstwo obiektów latających w tle.
Możecie opisać co widzicie?
- Długa linia to Tether...
i jest trochę niewielkich śmieci,
które lecą z nami...
i są podświetlone przez Słońce
pod niewielkim kątem,
więc ta linia szybko w tym świetle blaknie
ale Claude stara się szybko regulować ustawienia kamery.
- Zrozumieliśmy.
- Zgodnie z opisem załogi widzimy Tether
satelitę i linę długości około 12 mil.
Columbia i Tether przelatują właśnie
nad zachodnim wybrzeżem Afryki północnej.
Oba statki są teraz oddalone od siebie o 90 mil.
...
Columbia, tu Huston - to znacznie
lepszy podgląd, większy kontrast.
Jak szeroki jest ten Tether?
Wygląda jakby był szerszy niż myśleliśmy,
czy możecie powiedzieć,
z której strony tego zwoju widać satelitę?
Satelita jest obecnie w odległości 100 mil.
- Obraz jest kompletnie niewyraźny,
powinniście zrobić zbliżenie na Tether.
- Starałem się nastawić ostrość, ale nie da się lepiej...
- OK Claude. Dzięki.
- Zrobimy zbliżenie.
/Martyn Stubbs powiedział nam o drugim fenomenie kosmicznym,
/który widzialny jest jedynie przez ułamek sekundy.
/Używając pauzy w odtwarzaczu, spróbuj sam znaleźć to zjawisko.
[Tamara Jernigan stara się otworzyć zacięte drzwi]
[kontrolerzy lotu tłumaczą jej jak]
/Ile wyłapałeś?
Pośród 2,5 tysiąca godzin nagrań Martina Stubbsa,
widzieliśmy niezliczone ilości kul
- pierwszego fenomenu kosmicznego.
Ale do teraz, niewiele osób natknęło się
na to, co zwie się drugim fenomenem kosmicznym.
Ci, którzy go widzieli milczą
- włączając w to naukowców, astrofizyków
i wysokich przedstawicieli Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej.
Gotów skomentować to, po obejrzeniu
mniej niż 5 minut nagrań, był tylko Guido Nigro
dyrektor Radioteleskopu SETI w obserwatorium
Golden Grove w zachodniej Australii.
Spytaliśmy jak to zniósł.
- Byłem pod wrażeniem,
jak i inni, którzy to oglądali.
Ponieważ nie jest to jakieś amatorskie nagranie wideo,
ale nagranie z wahadłowca, to automatycznie
daje potwierdzenie jego autentyczności.
Jestem pod wrażeniem. Być może to udowodni,
że istnieje coś innego, czego nie jesteśmy świadomi.
Jeśli ten materiał jest prawdziwy i rzeczywiście
pokazuje pojazdy obcych, lub coś podobnego,
powiedziałbym, że jeśli jest to zatajane,
to ludzie, którzy za tym stoją
są wrogami całej ludzkiej rasy.
Bo nie jesteśmy dziećmi i powinniśmy znać prawdę.
Nie ma znaczenia jeśli są ludzie,
którzy nie wiedzą jak sobie poradzić
z prawdą bo większość jednak sobie poradzi.
I jeśli fakty są tuszowane, myślę że czas z tym skończyć.
/Zobacz, jak dwie wielkie 'kule' nadlatują z góry od lewej.
/Wydają się tworzyć jakąś formację z innymi obiektami.
Guido mógł powiedzieć, że to kryształy lodu, lub jakiś nonsens.
Fakt, że zdecydował inaczej jest symbolem
tego na ile on i wielu innych
przykładają wagę do tych zdjęć.
Ruch należy teraz do ludzi takich jak Guido
i innych naukowców, by określić
czy drugi fenomen kosmiczny jest prawdziwy.
I jeśli ustalą że tak, pozostaną dwie palące kwestie:
Czy jest pozaziemski i czy jest inteligentny.
Jeśli odpowiedź na nie brzmi TAK,
będzie to historyczny moment.
Dla Martyna Stubbsa będzie to potwierdzeniem
tego co on i miliony mu podobnych zawsze myślało:
że nie jesteśmy sami we wszechświecie.
Ale on odkrył przez przypadek coś co mignęło
na ekranie jego monitora,
a czego większość ludzi by nie zauważyło.
Skupił się na tym, poszukał więcej przykładów tego
w różnych warunkach i odnalazł to.
Ale co właściwie odnalazł?
Wiele z największych odkryć znanych ludziom,
często było dziełem przypadku.
Lecz czy jest do pomyślenia,
by jedno z największych odkryć czasów
mogło zostać dokonane przez pokornego
kierownika TV kablowej z Vancouver?
Historia zapewne zweryfikuje prawdę.
A to dlatego, że inni naukowcy
są tak samo przygotowani by wykorzystać
nieograniczone możliwości, które obecnie mają.
Ale który z nich będzie na tyle odważny
i ambitny by przebadać te dowody?
Wielu postanowi je zignorować,
zaślepieni naukowymi dogmatami stojącymi
przeciwko tym, którzy bronią hipotez UFO.
Ale ci, którzy wyrażą zainteresowanie
znajdą się na najwspanialszej
naukowej ścieżce wszech czasów.
- Nie potrafię tego wyjaśnić,
nie uważam, że jest to moja praca na teraz.
Jestem tylko człowiekiem,
który zbiera ziarnka soli do kupki
i układa je przed tobą.
To jakbyś miał garść soli
i rozrzucił ją po dywanie.
Jak popatrzysz, to pomyślisz,
że jej tam nie ma.
Ale jak je pozbierasz do ręki,
to coś w niej będzie.

Podziel się:

Trackback: http://bloog.pl/id,4032182,trackback

komentarze (0) | dodaj komentarz

Tajne transmisje NASA

wtorek, 23 grudnia 2008 13:52

Zapewne większość osób która posiada większy talerz satelitarny wie, że skierowany w odpowiednim kierunku potrafi przechwycić tzw. "dosyły" stacji telewizyjnych, najczęściej przechwytywane są transmisje z meczów, w ten sposób nie trzeba wykupywać płatnego kanału sportowego. Wiele osób przechwytywało materiały reportarskie np. z wojny w Iraku.

A co byście powiedzieli na przechwytywanie transmisji NASA na linii stacja orbitalna-Ziemia? Martynowi Stubbsowi, kierownikowi sieci kablowej w Kanadzie (Vancouver), udało się to.

Nagrał on tysiące godzin filmów i zaprezentował najciekawsze fragmenty w dokumencie "Secret NASA Transmissions - Smoking Gun".
Film można obejrzeć pod adresem

http://video.google.com/videoplay?docid=1056382484301477474

Jednak jakość jak to na google video jest słaba. Dostępna jest wersja DVD o lepszej jakości, jednak należy pamiętać że jest to niskobudżetówka. Warto obejrzeć, dokument został uznany za najlepszy przez międzynarodowy kongres UFO podczas EBE w 2001 roku.

Dokument oczywiście nie należy gatunku fabularyzowanego dokumentu... przynajmniej oficjanie.

Podziel się:

Trackback: http://bloog.pl/id,4025755,trackback

komentarze (1) | dodaj komentarz

« maj »
	01	02	03	04	05	06
07	08	09	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31

« maj »

śr

Argumenty świadczące o istnieniu UFO

Szybsze od światła, cz.2.

[NY Times] UFO i brytyjskie ministerstwo obrony

Misja STS-75 - Tether incident

Treść "Tajnych transmisji NASA"

Tajne transmisje NASA

Kalendarz

Archiwum

Wyszukaj

Głosuj na bloog

Subskrypcja

Ulubione blogi

O moim bloogu

Księga Gości

Ostatni wpis w księdze:

Konkursy i nagrody

Lubię to